Informacje o Konferencji - "Człowiek, społeczność, organizacja"

                                                                                                           

Potencjał rozwoju wydaje się nieograniczony. Do niedawna, ziemia, praca i kapitał były powszechnie uznawane jako podstawowe zasoby przedsiębiorstw. Ich obecność, lub brak, warunkowały rozwój lub upadek organizacji. Obecnie, wiedza i technologia radykalnie zwiększyły wydajność przedsiębiorstw, stając się kluczowym elementem organizacji i gospodarek. Problem braku kapitału nie występuje już w skali światowej; odwrotnie, instytucje finansowe posiadają tyle środków, że mają trudności z ich ulokowaniem. Poziom wiedzy, technologii i bogactwa poszczególnych gospodarek świata jest na tyle wysoki, że efekt pracy zaledwie jednej trzeciej wszystkich organizacji mógłby zapewnić całej ludzkości wysoki poziom dobrobytu. Współczesne organizacje mają dostęp do czynników potrzebnych do rozwoju, a dobrze rozwijające się organizacje biznesowe, społeczne i publiczne powinny stworzyć idealne warunki pracy i wysoki poziom dobrobytu społeczeństwa lokalnego
i narodowego.

Niestety, powyższy opis nie przedstawia w pełni obrazu współczesności. Zauważamy znaczący wzrost poziomu dobrobytu i luksusu, jednakże zjawisko to wiąże się z tendencją koncentracji bogactwa. Pojawia się niedorozwój wielu grup społecznych i krajów. Nadal rodzą się kryzysy. Jednak nie wynikają one już z braku dostępu do zasobów, lecz z nieetycznych zachowań oraz manipulacji wpływowych grup interesu (np. kryzys finansowy, świńska grypa, itp.).

Problemy związane z rozwojem współczesnych przedsiębiorstw nie wiążą się z brakiem „twardych” zasobów (ziemia, kapitał, infrastruktura, itd.), lecz ze społecznym, „miękkim”, wymiarem zarządzania, tj. trudnościami w obszarach komunikacji interpersonalnej, zaangażowania i zaufania pracowników oraz współpracy z partnerami biznesowymi.

Pomimo nowoczesnych narzędzi komunikacji wzrasta atomizacja społeczeństwa. Globalizacja sprawiła, że cały świat znajduje się w zasięgu ręki. Chociaż technika ułatwia nawiązywanie i utrzymywanie relacji poprzez szybkie podróże i komunikację z każdym miejscem na Ziemi, wydaje się, że człowiek jest coraz bardziej samotny i zamknięty w sobie. Traci umiejętność oraz chęć utrzymywania bezpośredniego kontaktu z drugą osobą. Przykładowo, w niektórych miastach Europy blisko jedna trzecia mieszkańców żyje samotnie.

Narasta brak równowagi między życiem rodzinnym a zawodowym. Generalnie przyjmuje się, że życie rodzinne jest najważniejsze, a praca zawodowa jest mu podporządkowana. Jednakże nierzadko poprawa warunków materialnych życia wydaje się iść w parze z pogorszeniem jakości relacji międzyludzkich w obszarze życia rodzinnego.

Jeżeli zatem posiadamy wszystko, by się dobrze rozwijać i by rozwój ten prowadził do poczucia „szczęścia”, to dlaczego podejmowane działania nie spełniają naszych oczekiwań? Ojciec Święty Benedykt XVI, uznany za jednego z najważniejszych myślicieli przełomu wieku, w encyklice „Caritas in Veritate” podjął temat oceny samego rozwoju. Pomnażanie dobrobytu jest daleko niewystarczającym wyznacznikiem rozwoju. Jakimi kryteriami można oceniać autentyczny rozwój? Jak zapewnić by rozwój rzeczywiście służył człowiekowi?

Prawdy trzeba szukać, znajdować ją i wyrażać w «ekonomii» miłości, a miłość z kolei musi być pojmowana, uwierzytelniana i wprowadzana w życie w świetle prawdy.

Prawda to, bowiem «lógos», który tworzy «diálogos», a więc komunikację i komunię. Prawda, dzięki której ludzie wychodzą poza subiektywne opinie i odczucia, pozwala im wznosić się ponad uwarunkowania kulturowe i historyczne oraz spotykać na płaszczyźnie oceny wartości i istoty rzeczy.

Rozwój, dobrobyt społeczny i właściwe rozwiązanie poważnych problemów społeczno-ekonomicznych, gnębiących ludzkość to kwestie, które potrzebują tej prawdy. Bez prawdy, bez zaufania i miłości do prawdy, nie ma świadomości i odpowiedzialności społecznej, a zachowania społeczne są dyktowane przez prywatne interesy i logikę władzy, co prowadzi do podziałów w społeczeństwie, a szczególnie w społeczeństwie na drodze globalizacji, w momentach tak trudnych jak obecny.

***

Powyższe problemy i zagadnienia będą przedmiotem dyskusji podczas konferencji Czas na rozwój. Człowiek, społeczność, organizacja. Naukowcy
z różnych dziedzin (m.in. zarządzania, prawa, medycyny, politologii, ekonomii, filozofii, socjologii), przedsiębiorcy, dziennikarze, nauczyciele, prawnicy, przedstawiciele władz, kultury i wolnych zawodów oraz osoby świadomie pozostające bez zatrudnienia w celu opieki nad domem i dziećmi będą w interdyscyplinarnym gronie dyskutować i szukać odpowiedzi m.in. na następujące pytania:

• Co warunkuje rozwój przedsiębiorstw, rodzin i społeczeństw?
• Jakie są strategiczne oczekiwania człowieka, organizacji, społeczeństwa? Gdzie są sprzeczności pomiędzy tymi oczekiwaniami, a gdzie jest synergia?
• Jakie są kluczowe szanse i zagrożenia rozwoju współczesnych przedsiębiorstw?
• Jakie czynniki sprzyjają oraz utrudniają współpracę między organizacjami?
• Jakie są podstawy przywództwa w organizacjach, w rodzinie, w społeczeństwie?
• Motywacja pracowników – członków rodzinny, jak można ją wzmocnić?
• Kultura organizacyjna przedsiębiorstwa, rodziny i społeczeństwa – jak można je doskonalić?
• Jaka jest relacja między życiem zawodowym, a prywatnym człowieka?
• Jaka jest rola rodziny w rozwoju człowieka? Jak można wzmocnić tę rolę?
• Co i jak trzeba zmienić w modelu zachowania społeczeństw i pojedynczych osób, by sprzyjać rozwojowi przedsiębiorstw i społeczeństw?
• Wychowanie dzieci – inwestycja całego społeczeństwa.
• Jak usprawnić komunikację w domu, w firmie, w społeczeństwie?

Konferencje będą się odbywały raz w roku. Encyklika „Caritas in veritate” jest źródłem inspiracji pierwszego spotkania.

Metodyka konferencji
Miejsce konferencji
Program konferencji
Rada konferencji
Komitet organizacyjny

Sprawozdanie z konferencji i galeria zdjęć

Konferencja "Czas na rozwój" | 2012-07-02 | Marta Wilkocka